Historia jednostki

Date: 2015-10-07; view: 396.

Ruch "Hezbollah" był stworzony w 1982 przy poparciu irańskiego Korpusu wartowników islamskiej rewolucji na fali antyamerykańskich i antyizraelskich, w wyniku dla walki z wojskami izraelskimi obecnymi w Południowym Libanie[3].

W 1992 "Hezbollah" po raz pierwszy wzięła udział w parlamentarnych wyborach, otrzymawszy 12 z 128 miejsc w parlamencie[4].

W 1996 po operacji " Grona gniewu " była określona strefa, na której mogły prowadzić się bojowe działania.

Odpowiednio do rezolucji Rady bezpieczeństwa ONZ, po wyprowadzeniu izraelskich wojsk w maju 2000 kontrolę nad południowym Libanem musiała wziąć Libanska armia, jednak tego nie stało się. Libanski rząd tajnie nadał ruchowi "Hezbollah" możliwość w całości kontrolować południe Libanu[5]. Miejsce Izraelczyków było zajęte przez bojowników z "Hezbollah", które stworzyły wzdłuż granicy z Izraelem potężną sieć obronnych umocnień. Przy czym oni, z reguły, wykorzystywały zostawione izraelską armią obronne zabudowania. Sieć bunkrów, składów broni, blindażów, obserwacyjnych stanowisk, karabinów maszynowych i snajperski gniazda ciągneli się przez kilkadziesiąt kilometrów, jednoczony systemem podziemnego przebiegu. W danym obszarze również wyposażono mnóstwo placyków dla wieloprowadnicowej wyrzutni rakietowej, które "Hezbollah" wykorzystuje dla obstrzału zaludnionych punktów na północy Izraelu. Po parlamentarnych wyborach 2005 "Hezbollah" jest przedstawiona ​​w Libanskim parlamencie(23 posłów z 128) i rządzie(Muhammad Fneysh- teczka ministra energetyki i wodnych zasobów)[6]. Przechwytywanie bojownikami "Hezbollah" 12 lipca 2006 dwóch izraelskich żołnierzy na granicy z Libanem doprowadziły do innej bliskowschodniej wojny. W czerwcu 2009 roku, koalicja "8 marca", kierowana przez „Hezbollah”, wygrała wybory parlamentarne w Libanie 57 z 128 mandatów.

2. Hassan Nasrallah - jako lider organizacji "Hezbollah"

Sayyed Hassan Nasrallah urodził 31 sierpnia 1960 na terenie Bourj Hammoud w rodzinie szyickich muzułmanów, był najstarszym dzieckiem w rodzinie dziewięciorga dzieci. Jego ojciec miał sklep - dostarczane warzywa z rodzinnej wioski Basuriyya w południowym Libanie. Istnieją różne poglądy na temat religijnej rodziny Nasrallah, ale Sayyed Hassan szybko zaczął interesować się religią.[7]

W 1960 Nasrallah dorastał w szyickiej dzielnicy Bejrutu. W tym czasie Nasrallah zainteresował się ideami lidera społeczności libańskio–szyickiego imama Musy al-Sadra, utworzonych w 1974 roku, "Al-Mahrumin" lub "ruch uciskanych" - szyicki ruch na rzecz reform społecznych.

Nasrallah ukończył szkołę średnią i rozpoczął studia w liceum, ale w kwietniu 1975 roku w Libanie podczas wojny domowej, kwartał, gdzie on mieszkał, zajęli chrześcijańscy żołnierze, a rodzina przeniosła się na południe kraju, w rodzinnej miejscowości ojca. W tym czasie Nasrallah dołączył się do zbrojnego skrzydła "ruch uciskanych" - "Amal" czy "Nadzieja" (skrót od "al-Afuadzh Makauma al Lubnaniya" - "Grupy libańskiego oporu"), której członkowie są początkowo szkoleni w palestyńskich grupach zbrojnych Jaser Arafat.

W Libanie, 19 lietni Nasrallah rozpoczął wykładać w islamskim Instytucie w Baalbek, opartego Abbasa al-Musawi. Jego wykłady na temat rewolucyjnego islamu, polityki libańskiej, arabsko-izraelskim konflikcie przyniósły mu popularność. Po rozpoczęciu w 1982 roku Libano-Izraelskiej wojny został wyrzucony z ruchu "Amal" za krytykowanie jego przywódców, którzy pokazali "słabość" i "niezdecydowanie się" podczas izraelskiej inwazji na Bejrut.

Nasrallah zaczął szukać alternatywnego ruchu "Amal" do walki zbrojnej przeciwko Izraelowi. W 1980 roku, szejk Fadlallah, wraz z kilkoma szyickimi rodzinami z Doliny Bekaa, które nie znalezli przyzwoite miejsce w szeregach "Amal", przy wsparciu Iranu stworzył nową organizację, która została nazwana "Hezbollah". Dokładna data powstania "Hezbollah" nie jest znana: ruch pojawił się w latach 1982 i 1985. Według niektórych źródeł, nazwa ruchu "Hezbollah" ("Partia Boga") mogła wystąpić na linii z Koranu, który mówi, że "zwolennicy Boga (" Hezbollah ") otrzymają zwycięstwo ", lub od nazwy małej partii o tej samej nazwie, który obowiązywali w Syrii na koniec 1940 roku i prowadzony ideologii niestosowania przemocy Mahatmy Gandhiego.

W 1989 roku powrócił do Libanu Nasrallah i zostal liderem "Hezbollah" w walkach z ruchem "Amal" w południowym Libanie. W czasie walk, Nasrallah został ranny, że tylko jego popularność wzrosła, w jego 29 lat stał się członkiem komitetu centralnego "Hezbollah". W tej chwili w partii Nasrallah reprezentował grupę przeciwników syryjskiej interwencji i nieubłaganych wrogów Izraela i USA, a Musawi zalecał udziału Syrii w sprawy Libanu. Nasrallah był w mniejszości, a we wrześniu 1989 r. , został wysłany do Teheranu jako przedstawiciel "Hezbollah", które, według ekspertów, było próbą osłabić jego wpływy w partii. W październiku 1989 roku, "Hezbollah" obsługiwane "statut zgody narodowej", czy umowa Taif , która zakończyła wojnę domową w Libanie. "Hezbollah" zdobył pro-syryjskie stanowisko, zgadzając się na uwolnienie zakładników i pomocy Syrii w decydującej bitwie z generałem Michelem Aoun - premier i dowódca libańskich sił zbrojnych. Po wojnie, w większości Libańczyków strony konfliktu złożyły broń, ale nie "Hezbollah". Syryjski i Irański prezydent Hafez al-Assad i Ali Akbar Hashemi Rafsandżani odmówił rozbrojenia grup "Hezbollah", ponieważ zostały one stworzone dla wyzwolenia południowego Libanu zajmowanego przez siły zbrojne Izraela. Ponadto, niektórzy Irańscy urzędnicy mieli nadzieję, że "Hezbollah" w Libanie będzie w stanie stworzyć szyickie teokratyczne państwo.

W 1992 roku, Nasrallah stał kandydatem na stanowisko sekretarza generalnego "Hezbollah" - gdy w lutym tego roku, izraelski atak rakietowy śmigłowiec uderzył samochód Musawiego, który kierował ruchem w 1991 r. Kandydatura Nasrallaha na stanowisko sekretarza generalnego został nominowany Irańczyków - Prezes Rafsandżani i Wielkiego ajatollaha Ali Chamenei[8].

Pierwszą rzeczą, nowy sekretarz generalny "Hezbollah" pomścił za śmierć Musawiego. 17 marca 1992 w pobliżu ambasady Izraela w stolicy Argentyny Buenos Aires został wysadzony samochód, zabito 29 osób. Przez 10 lat Nasrallah domagal się uwolnienia Dirani, który został wydany w styczniu 2004 roku w masowej wymianie więźniów z Izraelem.

Pod przywództwem Nasrallaha "Hezbollah" nadal walczyć o wyzwolenie południu Libanu. W lipcu 1993 r., w ciągu tygodnia, siły izraelskie przeprowadziły natarcie przeciwko "Hezbollah",który puścił w Izraelu 142 rakiety z instalacji "Katiusza". W kwietniu 1996 r., podobnie operacja trwała 16 dni, w Izraelu, a następnie było zapuszczono 489 rakiet.

W 1997 roku, Nasrallah wygrał walkę o główną rolę w "Hezbollah". W lipcu tego roku, jego przeciwnik Subhi Tufeyli podniósł "bunt głodny" oskarżył Nasrallah o zaniedbywanie interesów społeczności szyickiej, zwłaszcza w dolinie Bekaa, gdzie urodził się Tufeyli.

W listopadzie 1997 r., ogłosił utworzenie "libańskiego oporu" i zaprosił inne organizacje do przyłączenia się. Ruch "Amal" stały się częścią jednolitego dowodzenia, ale Nasrallah, miał pełną kontrolę nad jej działalnością.

Nasrallah zdobył kolejne zwycięstwo w maju 2000 roku Izrael wycofał swoje wojska z południowego Libanu.

W styczniu 2004 r. przez niemieckich mediatorów Nasrallah uzyskał od izraelskiego premiera Ariela Szarona wyzwolenia 435 więźniów w zamian za zwrot izraelskiego biznesmena i ciała trzech żołnierzy IDF którzy zginęli w jednej z potyczek. W listopadzie 2005 r. napastnicy "Hezbollah" próbowałi porwać żołnierzy IDF w spornych obszarach izraelsko-libańskich granicach koło farm Sheba'a.[9]

3. Działalność terrorystyczna

Według niektórych źródeł, pierwszy sukces na wielką skalę atakiem terrorystycznym "Hezbollah" został zakłócenie stanowiska IDF w Tyrze w listopadzie 1982 r., w którym zginęłó 75 izraelskich żołnierzy. W czerwcu 1985 r., "Hezbollah" ujęli w Grecji samolot linii lotniczej TWA, i wymienili na 700 libańskich więźniów.

W lutym 1988 roku, "Hezbollah" stał jeszcze bardziej popularny po wykradzeniu amerykańskiego pułkownika Williama Higgensa, którzy służył w międzynarodowych siłach pokojowych ONZ w Libanie (UNIFIL)[10]

17 marca 1992 w pobliżu ambasady Izraela w stolicy Argentyny Buenos Aires został wysadzony samochód, zginęło 29 osób.

W lipcu 1994 r. - zamachowiec-samobójca wysadził się w budynku "Argentyńska-izraelski wzajemnej pomocy" (Centrum Kultury Żydowskiej), w Buenos Aires, zabijając 85 osób[11]

Raport Generalnej Służby Bezpieczeństwa Izraela "Szabakę" za 2004 Hezbollahu przeciwko Izraelowi poświęcono osobnej sekcji. Security Service powiedział 4 główne kierunki "Hezbollah" na terytorium Izraela :

· wprowadzenie obywateli obcych lub posiadaczy zagranicznych dokumentów w celu przygotowania i przeprowadzenia aktów terrorystycznych;

· pomoc dla arabskich terrorystów w Judei i Samarii infrastruktury organizacji terroru; przemytu broni i materiałów wybuchowych do Izraela;

· finansowanie palestyńskich organizacji terrorystycznych[12].

4. Polityczna działalność

Według oceny ekspertów, w Libanie Nasrallah przy finansowym wsparciu Iranu przekształcił "Hezballach" na paralelny system władzy, istniejący razem z oficjalnym Libanskim rządem i popularny nie tylko wśród szyitskiej ludności, podczas gdy przy byłych liderach ruch był wyjątkowo wojskową organizacją, co wspierało się na Iran w wojnie przeciw "syjonistycznemu wrogu".

Nasrallach rozstrzygnął, że "Hezbollah" musi wziąć udział w wyborach. Z 1943 roku, odpowiednio do "Narodowego paktu", kwoty deputowanych miejsc dla każdej konfesji w parlamencie były utrwalone - większość była u chrześcijan, a po przyjęciu w 1989 roku Taifskich ugod oni stanęli dzielić się równo - 64 miejsca chrześcijanom i 64 miejsca muzułmanom.

Ministerialne miejsca również rozdzielały się według konfesyjnych kwot, przy czym stanowisko prezydenta mógł zajmować tylko christian-maronicki, premiera - sunnici, głowę parlamentu - szyit. W 1992 roku "Hezbollach" po raz pierwszy brał udział w wyborach i otrzymał 12 deputowanych miejsc w parlamencie Libanu, w 1996 roku - 10 miejsc, a w 2000 roku - 8 miejsc. W czerwcu 2005 roku według wyników wyborów do Libanskiego parlamentu blok ruchu szyitów "Hezbollah" i "Amal" otrzymał 35 deputowanych mandatów (w tej liczbie 14 - od "Hezbollahu")[13].

W lipcu 2005 roku do rządu kraju, stanął na czele którego Fouad Siniora, od "Hezbollachu" weszli dwa ministrowie : minister pracy Tarrad Hamada i minister energetyki i wodnych zasobów Muhammed Fneish.[14] Na myśl ekspertów, na popularność "Hezbollahu" nie zaważyło nawet wycofanie wojsk Syrii z Libanu na wiosnie 2005 roku.

5. Socjalna działalność

Za niektórymi szacunkami, Nasrallach zużył blisko dwóch miliardów dolarów, otrzymanych od Iranu, na socjalną działalność w Południowym Libanie. Po izraelskiej operacji " operacja Odpowiedzialności " 1993- roku "Hezbollach" finansował wznowienie 1800 budowl, poszkodowanych od obstrzału, a po drugiej o dużej skali operacji Izraelu, "Grona gniewu" 1996- roku, pomógł odnowić pięć tysięcy domów, a poza tym - na nowo wybrukował trasy i kompensował stratę, naniesionych 2300 Libanskim chłopom[15].

Po wycofaniu izraelskich wojsk z terytorium Południowego Libanu w 2000 roku "Hezbollach" subsydiował budownictwo nowych domów .

Nasrallah, występując za stworzenie teokracji państwa, stworzył sieć dobroczynnych organizacji, wąskowyspecjalizowanych szkół i meczetów. "Hezbollah" zbudowała w Libanie szkoły, przedszkole, szpitale, kliniki i nawet supermarkety, przy czym wiele ojców, nie będących szyitami, oddają przewagę tym szkołom nad państwowymi zza mniejszego kosztu nauczania i bardziej wysokiego poziomu wykładania. Biedne rodziny stanęły otrzymywać regularną pieniężną treść w kopertach, podpisanych od Nasrallaha[16].

Przy Nasrallahu w Południowym Libanie był stworzony alternatywny system sądów, efektywnych, aniżeli oficjalne Libańskie sądy, przy czym dla wszystkich Libańczyków, a nie tylko dla szyitów; w nich rozpatrywały się nawet wypadki morderstw. Poza tym, była stonowana i kiedyś szorstka ideologia: ustąpiło oparte na gwałcie zasadzenie religii, kobiet przestały zmuszać nosić parandżę, był skasowany zakaz na użytek alkoholowych napojów.

Nasrallah stworzył własną służbę prasową. Była otwarta telewizyjna stacja ruchu "Hezbollach" "Al-Manar", w 2000 roku jej przekazania stanęły transmitować się po sputniku, przed 2004 rok kanał patrzyły więcej 10 milionów telewidzy . " Al-Manar " oprócz dziecięcych programów, serialów i sportowych przekazań pokazywał reportaże o bojowych działaniach na południu kraju, przy czym oświecał wyjątkowo udane operacje.

U "Hezbollahu" pojawiły się kilku rozgłośni, były stworzone strony internetowe w Internecie.

Zakończenie

U XXI wieku bardzo rozwija się terroryzm. I najbardziej rozwija się on na Bliskim Wschodzie dla walki z Zachodem. I taka grupa terrorestyczna jak „Hezbollah” bardzo szybko rozwija się dzięki wsparciu finansowym Iranu ta Surii, a teraz jeszcze jako partia polityczna otrzymuje wsparcie obywateli dzięki socialnej działalności i to bardzo ich wzmacnia. Dla „Hezbollahu” jest wielki szacunek być wrogiem Ameryki.