HENRI CARTIER-BRESSON

Date: 2015-10-07; view: 498.

ATGET

EVANS

SURREALIZM

W założeniach miał to być bunt przeciw klasycyzmowi, realizmowi, empiryzmowi, racjonalizmowi, utylitaryzmowi i konwencjom w sztuce. W malarstwie założeniem surrealizmu było "wyrażanie wizualne percepcji wewnętrznej". Artyści starali się wykreować obrazy burzące logiczny porządek rzeczywistości. Często były to wizje groteskowe, z pogranicza jawy, snu, fantazji, halucynacji, a odsunięte od racjonalizmu.

Jako istotną inspirację dla dzieł surrealistów przyjmuje się malarstwo Hieronima Boscha.

Walker Evans – amerykański fotograf, znany przede wszystkim jako autor zdjęć o charakterze dokumentalnym, które w latach 30. wykonywał dla Resettlement Administration (późniejszej Farm Security Administration) oraz niezależnie od RA w Alabamie, czego efektem była publikacja Let Us Now Praise Famous Men. Fotografie Evansa charakteryzuje przejrzystość i prostota stylu. Fotografia Allie Mae Burroughs i Dorothea Lange, Migrująca matka symbolem Wielkiego kryzysu, określanego też mianem wielkiej depresji – najprawdopodobniej największy kryzys gospodarczy w XX wieku.

Eugène Atget – francuski fotografik.

Prowadził fotograficzną dokumentację Paryża. W latach 1898-1914 robił zdjęcia na zlecenie urzędów miasta, m.in. do archiwów i do Musée Carnavalet. Także dla architektów, wydawców i innych.

Jego zdjęcia inspirowały i fascynowały surrealistów. W roku 1927 Man Ray opublikował zbiór zdjęć Atgeta w piśmie La Révolution surréaliste.

jeden z najwybitniejszych francuskich fotoreporterów XX wieku.

Fotografował dalmierzowym aparatem firmy Leica. Uważany za ojca fotoreportażu, Cartier-Bresson używał głównie standardowego obiektywu o ogniskowej 50 mm. W latach 30. brał udział m.in. w słynnej ekspedycji etnograficznej do Meksyku, po której zaczął pracować jako niezależny fotograf. Po ucieczce z obozu w 1943 przyłączył się do francuskiego ruchu oporu. Po 1945 roku ponownie został niezależnym fotografem. Potrafił on wykorzystać jedną z największych zalet fotografii: możliwość uchwycenia konkretnego momentu. Według Cartier-Bressona nie chodzi po prostu o dowolny moment, ale o moment decydujący, który wyraża kwintesencję danej chwili.