Przedstaw powstanie RFN.

Date: 2015-10-07; view: 430.

NATO

Organizacja Traktatu Północnoatlantyckiego, potocznie Pakt Północnoatlantycki – organizacja polityczno-wojskowa powstała 24.08.1949r. w wyniku podpisania 04.04.1949 Traktatu Północnoatlantyckiego przez 10 krajów europejskich: państw-członków Unii Zachodniej (Belgia, Francja, Holandia, Luksemburg, Wielka Brytania) wraz z pięcioma dodatkowymi krajami (Dania, Islandia, Norwegia, Portugalia, Włochy) oraz USA i Kanadę. Początkowym celem istnienia organizacji, na mocy traktatu waszyngtońskiego, była obrona militarna przed atakiem ZSRR. Głównym celem Sojuszu jest zagwarantowanie wolności i bezpieczeństwa wszystkim państwom członkowskim. Do osiągnięcia tego celu NATO wykonuje podstawowe zadania w zakresie bezpieczeństwa: zapewnia fundament trwałego bezpieczeństwa w Europie, opartego na rozwoju instytucji demokratycznych i pokojowym rozwiązywaniu konfliktów; zapewnia środki odstraszania i obrony przed jakąkolwiek formą ataku na terytorium każdego państwa członkowskiego; rozwija bezpieczeństwo międzynarodowe poprzez stałą i aktywną współpracę ze wszystkimi państwami partnerskimi należącymi do programu Partnerstwo dla Pokoju (PdP) oraz Euroatlantyckiej Rady Partnerstwa; wysyła swoje misje wojskowe do państw, na terytorium których toczy się konflikt zbrojny, celem zażegnania tego konfliktu.

24. Przedstaw politykę ZSRR wobec państw Europy Środkowej i Południowej w latach 1945-1950.

ZSRR wyszedł z wojny zwycięsko. W Europie Armia Czerwona dotarła do Łaby i Austrii. W ramach ZSRR znalazły się państwa bałtyckie, wschodnie obszary Polski, Besarabia, na Dalekim Wschodzie Armia Czerwona dotarła do Korei. Ponownie przejęła Kraj Przymorski, Południowy Sachalin i Wyspy Kurylskie. ZSRR obejmował obszar 22,4 mln km˛, zamieszkany przez około 194 mln mieszkańców, składał się z 16 republik związkowych. W końcowej fazie wojny lub bezpośrednio po niej ZSRR uzależnił od siebie: Albanię, Bułgarię, Czechosłowację, Mongolię, Polskę, Rumunię, i Węgry. Armia Czerwona okupowała część Austrii i Niemiec oraz Północną Koreę.Przywódcy ZSRR używali pojęcia strefy bezpieczeństwa, żądając uznania ich prawa do kontrolowania tych rozległych obszarów. Wielu polityków zachodnich uznawało prawo ZSRR do posiadania takiej strefy. W latach następnych przywódcy ZSRR mówili o sojuszu ideowo-politycznym łączącym ZSRR z krajami tzw. demokracji ludowej. ZSRR miał być wzorem do naśladowania dla tych krajów. Był to dziwny wzorzec. W wielu krajach demokracji ludowej stopa życiowa była wyższa niż w ZSRR. Nie było się też, na czym wzorować w aspekcie politycznym i ideologicznym. ZSRR był krajem zacofanym gospodarczo i politycznie, panował w nim system monopartyjny. Ludzie byli pozbawieni możliwości swobodnego poruszania i wypowiadania się. Po wojnie rząd kontynuował akcję represyjną zarówno wobec pojedynczych obywateli, jak i całych narodów. Jeńców wracający z niewoli zsyłano do obozów pracy, ludność republik pogranicznych oskarżano o współpracę z Niemcami, deportowano i represjonowano. Do ZSRR zwożono podstępnie aresztowanych działaczy politycznych z Czechosłowacji, Niemiec, Polski, Rumunii, Węgier. W 1946 r. Związek Radziecki przystąpił do wykonywania kolejnego, czwartego już, planu 5-letniego. Sytuacja była trudna, wydajność pracy bardzo niska, poziom życia również bardzo niski. Gospodarka radziecka nie była konkurencyjna wobec gospodarki zachodniej. Nadal bardzo wiele środków przeznaczano na cele wojskowe. Granice państwa bardzo uszczelniono. Obywatele ZSRR nie mieli paszportów i poza wyjazdami służbowymi nie mogli wyjeżdżać za granicę. Przyjazdy do Związku Radzieckiego były również bardzo ograniczone.Politycy amerykańscy liczyli, że odbudowa ZSRR trwać będzie, co najmniej 10 lat. Tymczasem Stalin podjął szeroko zakrojony plan uzależnienia całych Niemiec. Już w czerwcu 1945 r. radzieckie władze okupacyjne wyraziły zgodę na utworzenie w swojej strefie partii politycznych, a w lipcu powołały lokalne władze administracyjne poszczególnych krajów. W sierpniu utworzono centralne zarządy gospodarcze dla całej strefy. W kwietniu 1946 r. komuniści wchłonęli działającą w radzieckiej strefie partię socjaldemokratyczną i utworzyli Socjalistyczną Partię Jedności Niemiec. Wzywano do tworzenia nowych Niemiec opartych na masach ludowych i sojuszu z ZSRR. Program ten prezentowano jako program nowych, demokratycznych Niemiec.Konferencja poczdamska Wielkiej Trójki powołała Komisję Ministrów Spraw Zagranicznych mocarstw do przygotowania projektów traktatów pokojowych z Niemcami i ich satelitami. Sprawa była bardzo skomplikowana. Coraz częściej na spotkaniach dominowały problemy sporne. Coraz częściej pojawiały się głosy mówiące o zagrożeniu komunistycznym i konieczności przeciwstawienia się. Prasa krajów uzależnionych od ZSRR pisała z kolei o przewrotnych dążeniach imperializmu amerykańskiego, wyzysku i uciski mas robotniczych w krajach kapitalistycznych i konieczności obalenia kapitalizmu. Były premier Wielkiej Brytanii Winston Churchill, 5 marca w Fulton, wygłosił zasadnicze przemówienie programowe: „Od Szczecina, nad Bałtykiem do Triestu nad Adriatykiem opuściła się żelazna kurtyna w poprzek kontynentu. Poza tą linią znajdują się wszystkie stolice byłych państw środkowej i wschodniej Europy: Warszawa, Berlin, Praga, Wiedeń, Budapeszt, Belgrad, Bukareszt i Sofia- wszystkie te sławne miasta i zamieszkująca wokół nich ludność leżą w sferze radzieckiej i wszystkie, w takiej czy innej formie podlegają nie tylko wpływom radzieckim, ale kontroli z Moskwy w bardzo wysokim, niekiedy w coraz to bardziej rosnącym stopniu. Rządy policyjne przenikają z Moskwy. Tylko Ateny, ze swą nieśmiertelną chwałą mogą swobodnie decydować o swej przyszłości w wyborach pod nadzorem brytyjskim, amerykańskim i francuskim”. Stalin ustosunkował się do tego przemówienia w wywiadzie dla „Prawdy” z 13 marca 1946 r. Nazwał on Churchilla „podżegaczem wojennym”. Stwierdził, że poszczególne jego twierdzenia stanowią mieszaninę „oszczerstw”, „ordynarności”, i „braku taktu”. Było to wyjaśnienie mało przekonujące. Mowa Churchilla natomiast zrobiła wielka karierę. Państwa zachodnie zmieniły swój kurs polityczny i podjęły wspólne poczynania zmierzające do ograniczenia ekspansji ZSRR.Jesienią 1947 r. z inicjatywy Stalina powołano do życia Biuro Informacyjne Partii Komunistycznych i Robotniczych (Kominform). W skład tej instytucji weszło 7 partii krajów demokracji ludowej i 2 partie komunistyczne krajów Europy Zachodniej (francuska i włoska). Przystąpiono do ujednolicania programów działania i ścisłego ich dostosowywania do polityki ZSRR. Polityków hamujących ten proces oskarżono o oportunizm, nacjonalizm, wysługiwanie się imperializmowi, usuwano ich ze stanowisk, torturowano, likwidowano. Stalin nie dopuścił do realizacji planu stworzenia Federacji Bałkańskiej. W lutym 1948 r. w Czechosłowacji dokonano przewrotu usuwając polityków niekomunistycznych związanych z prezydentem Edvardem Beneem. Pełnię władzy przejęli komuniści z Klementem Gottwaldem na czele. W Polsce Władysława Gomółkę i jego zwolenników oskarżono o tzw. odchylenie prawicowo-nacjonalistyczne i odsunięto od władzy. Ster rządów przejęła w pełni ekipa Bieruta-Bermana-Minca stawiająca na ścisłe powiązanie Polski z ZSRR. W Rumunii w listopadzie1947 r. w skład rządu weszli zwolennicy sojuszu z ZSRR z Emilem Bondarasem i Anną Pauker na czele. Króla Michała zmuszono do abdykacji i 30 grudnia 1947 r. Rumunię proklamowano Republiką Ludową. Podobne zmiany przeprowadzono w Bułgarii i na Węgrzech. USA, Wielka Brytania i Francja połączyły swoje strefy okupacyjne Niemiec tworząc Trizonię. Nie podobało się to ZSRR i od 24 czerwca 1948 r. rozpoczął on blokadę Berlina Zachodniego. Państwa zachodnie przełamały blokadę organizują zaopatrzenie drogą lotniczą i 10 maja 1949 r. Stalin wycofał się z blokady. 14 sierpnia 1949 r. przeprowadzono wybory do parlamentu niemieckiego i 7 września 1949 r. proklamował on powstanie Republiki Federalnej Niemiec. Na terenie radzieckiej strefy okupacyjnej 7 października 1949 r. proklamowano powstanie Niemieckiej Republiki Demokratycznej. Stalin przegrał walkę o Niemcy i uznał istnienie niezależnego od ZSRR państwa niemieckiego. Stalin stał się bardziej podejrzliwy, nietolerancyjny i mściwy. Zbudował gigantyczny system represji i zniewolenia w ZSRR, cały świat oplatał siecią wywiadu i agenturą, fałszował historię własną i całego ZSRR. Prowadził politykę awanturniczą i ekspansywną. Społeczeństwo radzieckie nadal silnie izolowano od reszty świata. Panował do absurdu czujność i podejrzliwość. Każdego obcego traktowano jako potencjalnego wroga, każdego obywatela ZSRR podejmującego kontakt z obcym jako potencjalnego zdrajcę lub agenta obcego wywiadu. Po tym jak przywódcy Izraela powiązali się z USA Stalin uznał, że Żydzi zdradzili ideały rewolucji i przystąpił do ich bezwzględnego zwalczania. Podjął natomiast współpracę z ugrupowaniami i krajami arabskimi, które zwalczały Izrael i USA.

25. Powstanie Chińskiej Republiki Ludowej

Wkrótce po pokonaniu Japończyków w 1945 r. wojna pomiędzy frakcjami rozgorzała na nowo. Pomimo faktu, iż Kuomintang uzyskał wsparcie finansowe m.in. Stanów Zjednoczonych, poprzez szerzący się nepotyzm i defraudacje, nie wykorzysta0ł on szansy. Wkrótce Mao Zedong zdobył przewagę w konflikcie. 01.10.1949r. Komunistyczna Partia Chin na czele z Mao Zedong'iem ogłosiła powstanie Chińskiej Republiki Ludowej (ChRL). Ostatni przewodniczący Kuomintangu, wraz z ok. 2 mln mieszkańców oraz przy pomocy USA, uciekli na chińską wyspę Tajwan, który do 1971 r. uznawany był za przedstawiciela Chin w Radzie Bezpieczeństwa Organizacji Narodów Zjednoczonych. W roku 1950 ChRL zawarła układ o przyjaźni i współpracy z ZSRR. Dwa kraje komunistyczne stały się dominującą siłą w regionie. Aby umocnić pozycję Chin, Mao Zedong rozkazał wkroczyć swoim wojskom i rozpocząć okupację Tybetu. W 1959 w tymże regionie wybuchło powstanie, krwawo stłumione przez wojska Mao Zedonga. Ponieważ część buntowników uciekło do sąsiednich Indii. W 1962 ChRL zaaranżowała 36 dniową wojnę z tym krajem, będącą w rzeczywistości pokazem siły.

26. Przedstaw genezę, przebieg i skutki wojny w Korei:

Przyczyny:

Przyjmuje się, że inicjatorem wojny był przywódca KRLD Kim Ir Sen, który przedstawił pierwsze plany inwazji na południowa cześć półwyspu i tym sposobem chciał jego zjednoczenia (ostatecznie do podziału doszło 1948, kiedy to powstała Koreańska Republika Ludowo-Demokratyczna – komunistyczna i Republika Korei orientacji zachodniej).

Przygotowując się do wojny Kim Ir Sen wziął pod uwagę:

- popracuje Stalina (a w konsekwencji pomoc militarną) dla własnej koncepcji zjednoczenia Korei, który uzyskał podczas wizyty w Moskwie 5 marca 1949r.
- pomoc Chińskiej Republiki Ludowej (ChRL) Mao Tse Tunga na wypadek zagorzenia porażką Kim Ir Sen'a

Przebieg:

25 czerwca 1950r. Kim Ir Sen wydał rozkaz przygotowania armii do uderzenia na Republikę Korei (Południowa Korea).

Dużo większą przewagę sił zbrojnych miała Koreańska Republika Ludowo-Demokratyczna. W ciągu 3 dni zajęła Seul, a dzięki miażdżącej przewadze zagarnęły do połowy września 90 % terytorium tego państwa.

Jednak w brew przewidywaniom komunistów USA zdecydowały się interweniować

Rada Bezpieczeństwa ONZ (w obradach nie wziął udziału członek ZSRR) 27 czerwca 1950r. przyjęła rezolucje potępiającą KRLD, a następnie wezwała członków ONZ do udzielenia pomocy jej ofierze

Zorganizowano koalicje 17 państw z udziałem sił USA pod dowództwem gen. Douglasa MacArthura. Szybka pomoc amerykańska pozwoliła obronić, niewielką część Korei południowej z portem Pusan.

Aby pokonać armie Kim Ir Sen'a w połowie września MacArthur nakazał wojskom lądowanie pod Inchon. A jednocześnie wykonał kontratak z pod Pusan. Tak okrążona armia KRLD, została prawie doszczętnie rozbita i na początku października siły ONZ przekroczyły dawną granice Korei północnej.

Kiedy 20 października zajęto Phenian, a 21 października wojska USA dotarły do granicy do wojny postanowiły dołączyć się Chiny. Stalin nie udzielił wsparcia KRLD bo mogło to bowiem oznaczać otwarty konflikt z USA, do czego ZSRR nie był gotowy. Swoje zobowiązania jednak wypełnił Mao Tse Tung i 25 października 1950r. bez wypowiedzenia wojny armia chińska ruszyła do ataku na wojska ONZ.

Po wkroczeniu armii chańskiej do Korei, której zadaniem było zajęcie całego półwyspu i zakończenie problemu Koreańskiego. Dzięki ogromnej przewadze chińskie siły szybko pokonały siły ONZ i zajęły Seul, który odbito dopiero 14 kwietnia 1951r.

Inwazja chińska postawiła świat przed groźbą wybuchu III wojny światowej.

30 listopada 1950r. Truman zagroził użyciem broni jądrowej, co więcej Chiny korzystając z zainteresowania Koreą 7 października 1950r. zajęły Tybet.

MacArthur w celu pokonania chińskiej armii 24 marca 1951r. zażądał zgody na atak nuklearny na Chiny i jednoczesną inwazje wojsk Chiang Kai- sheka z Tajwanu.

Truman reagując na jawną niesubordynacje generała 11 kwietnia 1951r. zdymisjonował MacArthura.

10 lipca 1951r. rozpoczęły się w Panmundżon z inicjatywy ZSRR rozmowy pokojowe. W tym samym czasie trwały walki pozycyjne.

Rozejm podpisano dopiero 27 lipca 1953r. Utrzymywał on przed wojenny podział kraju.

Skutki:

Ostatecznie wojna Koreańska, w której uczestniczyło 20 państw, bliska była przekształceniu się w światową.

Była też zarazem pierwszym konfliktem, podczas którego celowo zrezygnowano z całkowitego zwycięstwa militarnego, aby uniknąć użycia broni jądrowej.

Dzięki wojnie ZSRR nie zdecydowało się na interwencje w Jugosławii i doprowadził do konfliktu trwającego następne 20 lat, pomiędzy USA, a ChRL, co okazało się dla niego niezwykle korzystne.

1 października 1953r. Republika Korei Południowej podpisała umowę z rządem USA.

Po wojnie było kilka prób dialogu pomiędzy władzami obu Korei:

- 1972r. przyjęcie 9 punktowego komunikatu określającego wstępne ramy współpracy (został on nie zrealizowany)

- 1984r. fiasko próby rozmów pomiędzy obiema Koreami (USA nie chało, aby uczestniczył w nich ZSRR)

28. Przedstaw politykę mocarstw w ramach Sojuszniczej Rady Kontroli Niemiec.

Sojusznicza rada kontroli Niemiec - działający od sierpnia 1945r. – marca 1948r. organ suwerennej władzy zwierzchniej przewidziany na mocy konferencji jałtańskiej z lutego 1945r.,

a szczegółowe zadania(wprowadzenie zasady 5D) ustaliła konferencja poczdamska z sierpnia 1945r.Sprawowała najwyższą władzę administracyjną i ustawodawczą, a jej kierownictwo składało się z głównodowodzących wojsk państw okupujących powojenne Niemcy. Siedzibą rady była dzielnica Berlina – Schoneberg.

Skład dowództw

1.Gen. Dwight Eisenhower – USA

2.Marsz. Bernard Montgomery – UK

3.Marsz. Grigorij Żukow – ZSRR

4.Gen. Jean de Lattre de Tassigny – Francja

Oprócz pełnienia funkcji w radzie, każdy z członków rady pełnił funkcję gubernator w strefie okupowanej przez jego kraj.

Przewodnictwo rady było rotacyjne(zmieniano się co miesiąc), a charakter posiedzeń formalny, gdyż właściwe decyzje były uchwalane na poziomie rządów krajów okupacyjnych.

32 miesiące działalności rady przyniosło wiele aktów prawnych min.:

- o uzbrojeniu policji niemieckiej(1945r.)

- o likwidacji organizacji hitlerowskich(1945r.)

- o zakazie szkolenia wojskowego(1945r.

- o ukaraniu zbrodniarzy wojennych, przeciw ludzkości i pokojowi(1945r.)

- o denazyfikacji administracji(1946r.)

- o zniesieniu państwa pruskiego jako czynnika militaryzmu i reakcji(z 25 II 1947r.)

Ta forma rządów utraciła sens wraz z ustanowieniem ze stref brytyjskiej i amerykańskiej Bizonii 1 stycznia 1947r. I przywróceniu marki niemieckiej w 1948r.

Pierwszymi przesłankami podziału Niemiec były: utworzenie bizoni 1 stycznia 1947r., reforma walutowa 20 czerwca 1948r., I kryzys berliński z lat 1948/1949 , utworzenie trizonii w kwietniu 1949r.

Zasady przyjęte wobec Niemiec na konfernecji w Londynie:

integracja gospodarki- z zachodnią,

- kontrola zagłębia Ruhry,

- uchwalenie konstytucji,

- ustrój federalny

Dokumenty frankfurckie (1 VII 1949r.):

1. Wytyczne do konstytucji

2. Zmiana ustroju terytorialnego

3. Założenia Statutu Okupacyjnego

Konstytucję RFN uchwalono 23 maja 1949, a państwo ze stolicą w Bonn oficjalnie powstało 7 września 1949(NRD miesiąc później).

30. Geneza i istota pierwszego kryzysu berlińskiego.

5 czerwca 1948 r. - cztery mocastwa sojusznicze wydały deklarację, na mocy której terytorium Niemiec zostało podzielone na cztery strefy okupacyjne. Podział ten dotyczył również Berlina leżącego w radzieckiej strefie okupacyjnej.

Wraz ze wzrostem napięć na linii wschód -zachód i konfliktów wewnątrz Sojuszniczej Rady Kontroli następował coraz głębszy podział między państwami liberalnej demokracji, a ZSRR.

Bardzo poważny kryzys międzynarodowy wywołała reforma walutowa z 18 czerwca 1948 r. Ponieważ Związek Radziecki przeprowadził reformę później i z gorszym skutkiem zaistniała poważna przyczyna absolutnego zniszczenia raczkującej gospodarki wschodniej strefy.

By temu zapobiec 24 czerwca 1948 r. Zablokowano wszelkie drogi dojazdowe, a także zatrzymano dostawy do kapitalistycznej części Berlina

Stan ten groził wybuchem globalnego konfliktu lecz państwa zachodnie zdecydowały zaopatrywać Berlin Zachodni (2,5 mln ludzi) poprzez największy w historii most powietrzny. Blokada zakończyła się w maju 1949r.

W 1950r., na mocy nowej konstytucji, z Berlina Zachodniego utworzono odrębny organizm polityczny