Разыіццё партызанскага руху

Date: 2015-10-07; view: 408.

На працягу чэрвеня-жніўня 1941 г. на тэрыторыі Беларусі быў усталяваны жорсткі акупацыйны рэжым. Асноўнай яго мэтай была татальная эканамічная эксплуатацыя Беларусі, паступовая каланізацыя яе тэрыторыі, германізацыя, высяленне і, у значнай ступені, знішчэнне карэннага насельніцтва. Для аператыўнага кіравання тэрыторыя Беларусі была падзеленая. Да верасня 1941 года тэрыторыя Беларусі была падпарадкавана ваеннай адміністрацыі, яе кіраванне захавалася і пазней на значнай частцы Усходняй і Цэнтральнай Беларусі. З 1 верасня 1941 г. у межах генеральнага акругі Беларусі была ўстаноўлена ўлада грамадзянскай адміністрацыі на чале з В. Кубе. Аднак функцыі грамадзянскай улады былі абмежаваныя дзейнасцю структур паліцыі і СС, у кампетэнцыю якіх уваходзілі пытанні бяспекі і барацьбы з антыфашысцкім рухам. На акупіраванай тэрыторыі дзейнічала мноства будаўнічых, дарожных арганізацый, гаспадарчых службаў, якія займаліся арганізацыяй харчовай і фуражнай паставак і мабілізацыяй мясцовага насельніцтва для выканання неабходных для войска прац. У акупаванай рэспубліцы разгарнулася масавае партызанскі рух, у якім удзельнічала каля 400 тыс. чалавек, у партызанскім рэзерве лічылася больш за 400 тыс. чалавек. Дзейнічалі падпольныя партыйныя органы, патрыятычныя і антыфашысцкія арганізацыі. Вялікі ўплыў на развіццё парт. рухаемся. аказала перамога Чырвонай Арміі пад Масквой. У траўні 1942 г. быў створаны Цэнтральны штаб партызанскага руху. Умацавалася адзінства руху. Партызан. атрады аб'ядноўваліся ў брыгады. Пад маркай барацьбы з партызанамі фашысты правялі на тэрыторыі Беларусі 140 карных аперацый, падчас якіх спалены сотні вёсак, часта разам з жыхарамі. Памяці ахвяр фашызму прысвечаны мемарыяльны комплекс "Хатынь" збудаваны на месцы спаленай разам з жыхарамі вёскі.

31. Аднаўленне эканомікі РБ пасля ВАВ (1945-1950г). БССР страціла больш за палову нацыянальнага багацця. Па агульным ўзроўню развіцця эканомікі рэспубліка была адкінута да ўзроўню 1928 г., цалкам або часткова разбураны гарады і больш за 9000 сельскіх населеных пунктаў. Аднаўленне народнай гаспадаркі пачалося з часу вызвалення ад нямецка-фашысцкіх захопнікаў ўсходніх раёнаў рэспублікі (восень 1943 г.) і працягвалася да пачатку 1950-х гг. Акцэнт быў зроблены на паскоранае аднаўленне торфаздабыча, энергетыкі і развіццё машынабудавання, стварэнне такіх галін прамысловасці, якіх раней у Беларусі не існавала: аўтамабілебудаванне, трактарабудаванне і інш Паварот у бок вытворчасці сродкаў вытворчасці вызначаўся імкненнем кіраўніцтва БССР накіраваць развіццё бел. гарадоў па традыцыйным для Расіі шляху індустрыяльных цэнтраў, жаданнем праз будаўніцтва новых прадпрыемстваў прыцягнуць асігнаванні на жыллёвае будаўніцтва і сацыяльнае забеспячэнне, зменай геапалітычнага становішча Беларусі (савецкія войскі знаходзіліся ўжо ў цэнтры Еўропы). Гэта, аднак, натыкнулася на істотныя цяжкасці, звязаныя з недахопам кваліфікаваных рабочых кадраў і будаўнічых матэрыялаў. Першая праблема ў значнай ступені вырашалася трыма шляхамі: 1) падрыхтоўкай рабочых праз сістэму дзяржаўных працоўных рэзерваў (рамесныя вучэльні і ФЗУ); 2) падрыхтоўкай кваліфікаваных кадраў непасрэдна на прадпрыемствах, у тым ліку за межамі Беларусі; 3) напрамкам рабочых і інжынерна-тэхнічнага персаналу з іншых рэспублік СССР. Да 1950 г. колькасць рабочых і служачых у рэспубліцы павялічылася, у параўнанні з 1945 г., амаль у 2 разы і склала 1 млн. чалавек. Але ў выніку нізкай механізацыі працы на прадпрыемствах рабочых па-ранейшаму не хапала. Беларусь з першых дзён вызвалення атрымлівала з іншых саюзных рэспублік у вялікай колькасці прамысловае абсталяванне, будаўнічыя матэрыялы, дэфіцытнае сыравіну. Разам з тым з БССР таксама накіроўваліся ў іншыя рэспублікі Саюза склады са льном, цэглай, вапнай. Дзякуючы намаганням усіх рэспублік СССР прамысловасць Беларусі была адноўлена на даволі выш. узроўні тэхнічныя. і тэхналагічнай аснашчанасці, што ў абумовіла даволі хуткія тэмпы яе развіцця і прыкметнае месца ў сістэме агульнасаюзнага падзелу працы. Але разам з тым перакос у бок цяжкай прам-асцюка ствараў дыспрапорцыі ў развіцці эканомікі рэспублікі.