Бягучая національная бібліярафія

Date: 2015-10-07; view: 616.

Бібліяфільская бібліяграфія

Юльем Дебю Старшій апісау іс стварыл каталог кніг бібліятэк герцога дэ лавальера. Выдадзена праца у парыже 1783-1788 у томах

6) Узнікненне бібліяграфознаўства

Развіваецца теорія. У 18 ст ствараецца прыклад складанне кнігі нарыс бібліяграфіі автар Міхаіл Дэніс. У гэтай рабоце разглядаюцца тэрміны бібліяграфія і гісторыя кнігі як слова сінонімы. Адным із актывных кірункаў з'яуляецца распрацоука сістэм классіфікацыі, якую можно было прыменяць для групоуі бібліяграфчных запісау. Развіцце і асэнсаванне бібліяграфічной методыкі. У гэты час узрастае докладнасць, поуната бібліяграфчных апісанняу, пачыная развівацца методыка рэферырованія і анатовання. Паяуленне карточэк для фіксавання запісау. У якасці складальнікау ці кто узначайлівае работу выступаюць бібліятэкары, ввучоныя, бібліяфільствы. У 1686 г. быу складзен слоунік бібліеграфау атарам быу Тэсье. У гэты час таксама з'яуляецца прыклады організацыы бібліяграфічной дзейнасці так у францыі было создано бюро бібліярафіі і лічыца что гэта была першая у свеце арганізацыйна аформленная бібліяграфічная структура.

22.03.13

Разв основных відов б\гр 19-пер. Пол.20 ст.

У параунане с папярэднімі перыядамі узрастает роля інформацыі, што абумоулена наступнымі фактарамі

1. Укаранене навуково технычного прогрэссу по інформацыйных технологіям

2. Узнікает грамадская потрэба у необходності регулярно отрымлівать б\гр інформацыю о новых выданнях

3. б\гр улік кнігі іншых документов, стварае магчымасці для інформацыйного забеспячэння навукі, адукацыі, экономічного процэсса, духоуного грамдста таму что дання бібліяграфічная інформацыя адлюстроувае сучасные веды і становіца больш доступной большой колькасці насельнцтва по мове зместе, магчымасці набыцця і іншых факторов.

4. Удасканалле кнігагандлю і цензурной дзейнасці

У разглядаемый період разрастает удзел національных бібліятэк краін уввядзені б\гр уліку новых выданняу якія паступілі на подставе законав аб абавязковых экземплярах і як вынік яны прымаюць удзел у выпуску органов бягучой національной бібліяграфіі. У разглядаемый перыяд велікую увагу новые еврапейскіе краіны якія ствараюцца пасля заканчэння 1 сусветной войны. У іх былі заснаваны центры національной бібліяграфе пры національнх біблітэках ці у якасці спецыльных бібліяграфічных інстітутов.

Францыя. Важной передумовойо огранізаці бягучой націонадльной бібліяграфііі – закон аб абавязковым экземпляров. Документы якія уваходзілі у яго скла знаходзілі адлюстраванне у спецыяльном часопісе топаграфскій і бібліяграфічны часопіс. Створана сістэма цензуры, забяспечвала выхад только пріхільной да знешней і унутраной палітыкі імператара літаратуры. Так дыкрэтам імеператара напалеона ад 14 кастрычніка 1819 г. галоунаму управленню по справах друку і гандлю было даручанно выданее штотыдневіка бібліяграфія французской імеперыіі. У якіх адлюстроуваоіся кнігі якія былі дозволены да выдання у францыі. Да 1856 г. змест бібліяграфіі францыісостовляет бібліграфічные апісанне кніг якія поступілі у міністерства унутраных справ(установу у яго складзе афіцыйны запас). Групоука бздяснялася на мовах. Допамож показальнікі авторау назв і сістэматычны. Часопіс бібліяграфія францыі які выходзіл 1811-1856 называюць першай серыяй бягучой наіональной бібліяграфіі франціі. У 1857 гю кнігогандлеуцы тыпографы францыі аб'ядноуваюца і у выпаску бібліяграфія франціі яны прымаюць адзел і яго реарганізуюць(1957). Почынаецца выданне 2 серыіі французкой бягучой національной бібліграфіі. Бібліяграфія францыіі офіцыйная частка яна змяшчае інформацыю на основе обавязковых экземплярах, учітваюцца у першаю чаргу кнігі. Другая частка хроніка, 3 частка аб'явы. У хроніце друкуюца законы і распалажэнне по справах друку і кніггандлю о бібліятэчной рабоце і персональные матеріалы. Об'явы язмяшчае матэрыялы рэкламного характэр і у асновным выдавецкой і кнігогандлевой формы. З 1921 да гэтага раздела складаюца допаможные сістэматычные паказальнікі гэта кнігі ха тыдзень, месяц, год. Але трэба адзначыць что 2і 3 часткі складаліся не на высокім методычным узроуні. Кроме у 1 частке почалі улічваць новые перыядычные выданні, гравюры, фотосдымкі, музычные творы і гд. Дадакі з 1939 дысертацыі, з 1950 – бібліяграфія франнціі офіцыйныя выданні.

Германія. Асноуную роль у развіціі адыгралі кнігагандлевцы. У пер полове 19 ст. у організаціі бягучой бібліографічной інформаціі вялікі уклад зрабіл бержавы союз нямецкіх кнігагандлеуцау з 1825г. З 1835 г. біржавы союз пвчау выдаваць професіональны бібліографічны часопіс біржавы лісток нямецекого кніжного гандлю.да 1866 года ен выпускался штотыднева а посля штодзенно. Асновной часткой стал бібліяграфічны показальнік новых выданняу які былі размешчаны по алфавіце тыпографіі. Біржавы лісток сат крыніцай для іншых бягучх допаможніков і для рэтраспектыуных паказальніков. Размяшчаліся матырыялы хронікі, бібліяграфічные огляды, перспектыуная бібліяграфічная інформацыя. Гнікагандлевая фірма Хінрыхс выдае з конца 18 ст, допаможнік поугадавы каталог кніг географічных карт і г.д. якія з'явіліся у нямецкім кніжным гандле. Гэтае выданне проіснавала да 1915года. Гэты паказальнік увыходзіл у 2 частках у 1 часткі адлюстроуваліся кнігі у алфовітном порадку а у другой допаможны показальнік. Прадметны а у 1890 г. яго замянілі слоункавым. Яго характарызуе ен уключае галоуные словы з назвау і сістэматычные рубрыкі. Пошук па зместу. Поуната, дакладнасць бібліяграфічных апісане у 1 часцы. У 40 г 18 ст штотыдневы паказльнік навін нямецкага кнтгогандлю і штоквартальны каталог новін нямецкого гандлю.адным з наілепшым бібліяграфічных дапаможніков у якім адлюстроувалася бягучая бібліяграфчная бібібліяграфія гэта был бібліяграфічны даведні : “адрасная кніга па часопісах і казетах. Даведнік по нямецкой прэссе.” Выходзіл з 60 г. 19 ст. і характэрызуецца як бібліграфчное выданне у якім былі вельмі дакладныя апісанні. Фірма “дытрых” бібліяграфія нямецкой часопісной літаратуры 1897 об'ект артыкулы і размешчаны па прадметных рубрыках у алфавіце ударных слов. Зметс універсальные полгадавым.важноме месце у бібліяграфіі нямецкая бібліятэка у лейбцегу 1913 яна атрымала статус кнігосховішча і бібліяграфічного центра с правам атрымання абавязкогвага экземпляра кніг і перыядычных выданнеу. Нямецкая біліятэка стала органам кіравная крыніц національной бібліяграфіі. Штотыдневы показльніу, штодзенный показальнік, акоамя гэтака рыхтовала рефераты на важнейшіе кнігі і часопісные артыкулы таксама нямецкая бібліятэка процягнула працу да біржавого лістка ужо штодзенно.з 1931 г нямецкая нац бібліяграфія пачала выдавацца у 2 серыях. 1 серыя яна адлюстравала выданні поступівшіе кнігі на рынок а у 2 ты якія не поступалі у продаж. . серыя а штотыднева а б 2 разы у месяц. Асноуная прымета уліку моуная. Угдр бягучая нац бібліяграфія стала функцыей лебцейской бібліятэкі і ажыцяуляласа на основе нац обеспеч.у 1949 біровой союз ліквадавано і его выдавецтво націоналізованоу новым статусе процягвала выпуск нямецкой бібліяграфі серіі а б і ц якая была прысветчана дысертацыі. Фрг у фанкруце на мацне было об'яднане кніггагандлецуцау і бібліттэкі і была абновленнена сістема органов бягучей національно бібліяграфіі под навай нямецкая національная бібліяграфія. У 2 нямецкі краінах была адноулена сістэма органов бягучай національной бібліяграфіі па узоры які склался у пер палове 20 ст нязменной засталіся моуны прынцып пашыраны терітаріально географічны прынціп уліку документов што прывелу да паралельного адлюстраваню нямецкіх выданняу.

Расія

У пер полове 19 ст бягучая бібліяграфічнае інформаванне спробовалі наладіть редакцыі вядомых часопісов Расіі іх створальнікі былі перакананы у необходнасці аператыунага апавяшчэння аб новых выданнях але забяспечыць іх полное адлюстравнне яны не змоглі. Бягучая дзяржауная бібліяграфія была налладжена міністерством народной асветы, якое выконвало цензурную функцыю. У бібліятэку гэтаго мінестерства поступалі усе кнігі якія прашлі цензуру а так сама спісы ваданняу якія разглядаліся іншымі ведомственостямі. У 1837 годзе был заснаваны “паказальнік новых выходячых кніг” які да 1855 года друкавался на старонках ведомственного часопіса міністрерства народнай асветы. Пасля реформы 1865 года організацыя дзржаунай регістрацыі творау друку была даручана галоунаму упрауленню па справах друку, якое было у складзе мінестэрства унутраных справ. Было связана с тым что у гэтый час да болшасці выданнях папярэдняя цензура была заменене карной цензурой. У перыяд с 1869 па 1902 звесткі аб новых кнігах змяшчаліся у афіційнай газете урадовый вестнік , гэтыя спісы з'яуляліся продуктамі дзяржаунай бібліяграфіі. Таксама матеріалы дзяржаунай регістрацыі у перыяд 1872-1878 друкаваліся у паказальніку па справах друку. З 1884 года пачауся выпуск штогоднікау “СПІСКІ КНІГ вышауші у Расіі”якія з 1894 года выдаваліся штомесячнымі і штоквартальнымі выпускамі. На працягу 19 ст вядомые часопісые масковскій телеграф, бібліотека для чтеній, отечественные запіскі і іншыя ажыцеулялі бягучы бібліяграфічны улік новых кніг але ен не быу поуны таму что не абапірался на абавязковы экземпляр не меу магчымасці забяспечыць долготерміновае існаванне поунату адлюстравання новых выданняу у параунані з афіційнымі органамі дзяржаунай бібліяграфіі. Расійская грамадскасць патрабавала палепшыць якасць бягучага бібліяграфічного уліку таму что узковедомостный характар адпаведных бібліяграфічных органоу, адставане у выхадзе, памылкі, проблемы, зніэалі магчымасці іх выкарыстання у сваю чаргу урад імкнулся наладзіць полную і докладную сістэму інформаціі аб новых выданях з мэтай наладзіць сістэму іх аператыуного уліка і выпускать бягучы бібліяграфічны орган. Гэтым органом з'явілся кніжны летапіс, штотыдневый показальнік які стау выдавацца галоуным управленнем па справу друку з 1907 года. Ен быу лепшім огрнамо бягучой бібліяграфіі дорулевоціоннной Росіі. Акрамя адлюстраване кніг у летапісу у асобным разделе был наладжены улік новых і пераіменованых перыодычных выданняу і выдаваліся 2 спісы ваданняу айчынных і заменых якія былі забаронены цензурнымі ведомственамі. У 1917 годзе уже чамовы урад для функціонавання бягучай нацыянальной бібліяграфіі стварыл рассійскую кніжную палату у петроградзе. Часова кніжны летапіс стратіл значэнне. Ваенные дзенні 1918-1919 годоу адмоуна адбыліся на достауцы абавязковых экземпларах і выдання кніжного летапісу. У 1919 г паказальнік перастал друкавацца, але у 1920 урад РСФСР прыняу спецыяльные рашэнні паводлі якіх уводзіліся абавязковая рэгістрацыя усіх творах друку якія выдадзены у краіне. Гэты абавязак быу ускладзены на новую бібліяграфічную установу расійску центральную кніжную палату у москве. З 1924 года кніжная палата выконвала функцыю кордынаціного центра бібліографтчной работы яе супрацоунікі распрацоувалі навуково методычныі і іншыя проблемы дзяржаунай бібліяграфіі у яе функцыі увахлдзіла размеркаванне па галоуных бібліятэках абавязковы экзмпляры іх рэгістрацыя і выданне кніжного летапісу. У 1935 годзе кніжная палата пераутворана ва усесоюзную кніжную палату. Яе функцыі: татрыманне і размеркаванне абавязого экземпляра, даведачно бібліографічное абслугованне, агульно кіраніцтво рэспублікансікмі кніжнымі палатамі. З 1926 глда было наладжено выпуск новых органов бягучой дзяржауной бібліяграфіі так да 1936 года былі створаны летапісы часопісных арыткулов, перыядычного друку, карт, нот, выяуленчага друку, рэцензій, газетных артыкулов. У 1925 пачалося выдання штогодніка кніг ссср а у 1941 годзе штогодніка бібліяграфія савецкой бібліяграфіі. Такім чынам да пачатку вав у ссср была пабудавана на усесоюзным і рэспублікансікім узроуне сістэма центров дзяржаунай бібліяграфіі. Быу наладжены выпуск бягучых бібліяграфічных паказальнікау які інформавалі аб розных відах новых друкаваных дакументау што было істотным достягненем і сведчало аб высокім узроуні развіцця бібліяграфіі развіця у дзяржаунай бібліграфічной структыры і культуры у цэлым.