Лакальная і этнічная культуры

Date: 2015-10-07; view: 890.

Культура паўстае ў пэўным сэнсе абстрактным паняццем, бо ў рэальнасці яна існуе толькі ў выглядзе мноства культур розных эрох і рэгіёнаў, а ўнутры гэтых эпох – у выглядзе культур асобных краін і народаў, якія яшччэ прынята называць лакальнамі і этнічнымі культурамі.

Дзякуючы ўзаемадзеянню лакальных і этнічных культур узнікае сістэма зносін, падтрымліваюцца розныя стылі і тыпы паводзін, каштоўнасныяарыентацыі, захоўваецца іх этнічная самабытнасць.

Культурная краіна свету ўяўляе сабой сукупнасць рацыянальных ведаў і ўяўленняў пра каштоўнасці, нормы, норавы, менталітэт уласнай культуры і культур іншых народаў.

Культурная карціна свету знаходзіць свае выражэнне ў розных адносінах да тых ці іншых з'яў культур.

МИЖАСОБНАЯ КАМУНІКАЦЫЯ

Мадэлі камунікацыйных працэсаў.

Працэс кадзіравання – дэкадзіравання інфармацыі.

Сімвалічны характар камунікацыі.

Каналы і аспекты камунікацыі.

МІЖАСОБАСНАЯ КАМУНІКАЦЫЯ – працэс адначасовага ўзаемадзеяння камунікантаў і іх уздзеянне адзін на аднаго (колькасць удзельнікаў, іх статус, час, прастора кмунікацыі і інш.)

Сімвалічны характар камунікацыі

Сімвал у культуры – універасальная катэгорыя, з дапамгай якой людзі могуць выразіць і перадаць свій унутраны стан. Працэс зносін у такім разе можна разглядзець як абмен сімваламі, за дапамогай якіх адбываецца перадача неабходнай інфармацыі. Сімвалы – гэта ўмоўныя знакі, што абазначаюць нейкі прадмет, з'явы ці працэсы. Галоўная іх асаблівасць – здольнасць “замяняць” рэальныя прадметы ці з'явы і выражаць заключаную ў іх інфармацыю. Часцей за ўсе мы маем справу з сімваламі-ссловамі, хаця ёсць сімвалы-прадметы. Сімвалы-працэсы і інш.

Сівалічны характар камунікацыі

ДЭНАТАЦЫЯ (дэнатат) – гэта значэнне сімвала, прызнанае большасцю людзей ў данай культуры

КАНАТАЦЫЯ (канатат) – другасныя асацыяцыі, якія падзяляюцца толькі некалькімі членамі данай агульнасці.

Каналы камунікацыі

Канал - гэта сродак, з дапамогай якога паведамленне перадаюцца аж крыніцы да атрымальніка. У тэорыі камунікацыі прынята вылучаць у якасці каналаў камунікацыі сродкі масавай камунікацыі (прэса, выдавецтвы, радыё, тэлебачанне, інтэрнэт) і міжасобныя каналы.

Пры міжасобаснай камунікацыі гэта адбываецца з дапамогай вербальных, невербальных і паравербальных сродкаў перадачы інфармацыі.

Вярбальныя сродкі:

· Мова

· Маўленне

· Слова

Толькі 35% інфармацыі перадаецца пры дамапаамозе мовы.

Невербальныя сродкі

· Жэсты

· Міміка

· Позіркі

· Рухі цела

· Дыстанцыя зносін

· Прастора

· Манера сябе трымаць і паводзіць

· Адзенне

· Пахі

Паравербальныя сродкі

· Інтанацыя

· Тэмбр голасу

· Хуткасцць маўлення

· Аргументацыя

АСПЕКТЫ КАМУНІКАЦЫІ:

o Інфармацыйны

o Гнасеялагічны

o Інтэрактыўны

o Аксіялагічны

o Нарматыўны

o Семіятычны

o Практычны

Мэты камунікацыі:

v Абмен і перадача інфармацыі

v Фарміраванне ўменняў і навыкаў для паспяховай сацыкультурный дзейнасці

v Фарміраванне адносін да сябе, да іншых, да грамадства ў цэлым

v Абмен дзейнасцю, ійнавацыйнымі прыемамі, сродкамі, тэхналогіямі.

v Змяненне матывацыі паводзін

v Абмен эмоцыямі.

Характар зместу ўзаемадзеяння паміж людхьмі вызначаецца прадметам гэтага ўзаемадзеяння. На падставе гэтага адрозніваюць такія віды зносін, як міжасобасныя, дзелавыя, прафісійныя, навуковыя, палітычныя, міжкультурныя, інфармацыйныя і інш.

Выяўленне пералічаных аспекатў камунікатыўнага акта адбываецца з дапамогай як вербальных, так і невербальных сродакаў.

Эфектыўнасць камунікацыі і фактары, што ўплыываюць на яе. Паняцце паспяховай камунікацыі.

Роля асобы ў камунікацыі. Асобасныя характарыстыкі з'яўляюцца вынікам інкультурацыі і сацыялізацыі.

Фармальна-асобасныя прыкметы:

1. Пол

2. Узрост

3. Сямейнае становішча

Акрамя фармальна-асобасных характарыстык істотны ўплыў на камунікацыю аказваюць індывідуальныя псіхалагічныя рысы характару чалавека:

- Камунікабельнасць

- Кантактнасць

- Камунікацыйная сумяшчальнасць

- Адаптыўнасць

На зносіны таксама ўплаваюць самакантроль, самасвядомасць, разуменне, стыль зносін і локус кантролю, якія прадпісваюць паводзіны ў той ці іншайкультуры, і падзяляюцца членамі данай культуры.

Нормы ўключааюцць у сябе:

- Калектыўную ацэнку таго. Якімі павінны быць паводзіны прадстаўніка гэтай культуры.

- Калектыўную інтэрпрытацыю таго, што азначаюць тыя ці іншыя паводзіны.

- Прыватныя рэакцыі на паводзіны, у тым ліку і забарона на непажаданные паводзіны.

Таму на камунікатыўныя паводзіны людзей уплываюць:

1. Правасудзе

2. Узаемнасць

Норма правасуддзя складаецца з двух значэнняў: СПРАВЯДЛІВАСЦЬ і РОЎУНАСЦЬ.

Універсальныя правілы зносіны, якія дзейнічаюць ў любой сітуацыі, у любой культуры:

ü Неабходна паважаць прыватныя правы іншага чалавека

ü У час размовы неабходна глядзець у вочы суразмоўцу

ü Нельга абмяркоўваць з іншымі канфідэнцыяльную інфаармацыю

ü Нельга праяўляць сексуальнуую актыўнасць у аадносінах да іншага чалавека

ü Нельга публічна крытыкаваць іншага чалавека

ü Неабходна врятаць пазыку, паслугі і інш., якімі б малымі яне ні былі

Неабходна таксама памятаць, што ў любой культуры ёсць куманікацыйныя табу - тэмы, забароненыя для абмеркавання.

Віды МКК:

1. Міжэтнічная камунікцыя

2. Контркультурная

3. Камунікацыя сярод сацыяльных класаў і груп

4. Камунікацыя паміж прадстаўнікамі розных дэмаграфічных груп

5. Камунікацыя паміж гарадскім і вясковым несельніцтвам

6. Рэгіянальная камунікацыя

7. Кмунікацыя ў дзелавой культуры.

Элементы камунікацыі ў кантэксце МКК