PL wynalazcy filmowi (nazwiska, machiny, pisma)

Date: 2015-10-07; view: 426.

Pierwszy polski publicysta filmowy: Bolesław Matuszewski (broszura „Nowe Źródła Historii” po francusku)

Piotr Lebiedziński – pierwsza kamera filmowa

Kazimierz Prószyński – wynalazca i konstruktor pionierskich aparatów kinematograficznych, skonstruował pleograf – aparat do zdjęć na błonie fotograficznej, pierwsze reportaże z jego użyciem (własnego autorstwa), wynalazł pierwszy na świecie projektor filmowy dający obraz na ekranie, aeroskop – pierwszą na świecie ręczną kamerę filmową, opracował metodę synchronizacji dźwięku i obrazu filmowego, pierwszą w historii maszynę do publicznego wyświetlania reklam, telefot – pozwalający przesyłać obraz na odległość, założyciel warszawskiego „Towarzystwa Udziałowego Pleograf”

Jan Szczepanik – nazywany polskim Edisonem wynalazł m.in. opracował system filmu barwnego, telektroskop – aparat do przesyłania obrazów z dźwiękiem na odległość (protoplasta dzisiejszej telewizji)

3) Polskie kiniarstwo przed I wojną (kto gdzie, jak wyglądały sieci kin tymczasowych i stałych, pierwsze projekcje, podejście ludzi do kina)

Pierwsi kiniarze PL – bracia Antoni i Władysław Krzemińscy – 1899, Łódź: pierwsze stałe kino (pt. „Gabinet Iluzji”). Dodawano pokazy, takie jak cyrkowe.

Później Zakładali kina tymczasowe (Radom, Częstochowa, Włocławek), potem w Łodzi założyli kino Biograf i Teatr Żywych Fotografii. Filmy nie miały dźwięku, przy pokazach grano na pianinie.

Większość publiki – Klasa Robotnicza, która polubiła nową rozrywkę. Klasy średnie i wyższe podchodziły do Kina lekceważąco i z wyższością.

Dorobek braci rozrastał się o kolejne kina na przełomie kilku następnych lat. Ceny biletów zrównały się z biletami teatralnymi.

Pierwsze kino w Krakowie – Józef Kleinberger, Cyrk Edisona, 1906. Początkowo próbował seansów pornograficznych – po klęsce przeszedł na seanse wartościowych filmów europejskich.

Pierwsze pisma filmowe: 1913 „Scena i Ekran”, „Kino – Tygodnik Literacko-Kinematograficzny”.

Z czasem inteligencja zaczęła przekonywać się do kina jako nowej formy kultury.

4) Pierwsze polskie próby filmowe i najstarsze filmy (Prószyński, „Pruska Kultura”)

Pierwsze próby filmów polskich: Lebiedziński, Matuszewski, Prószyński. W początkach filmowych realizowano głównie ‘aktualności' („Alarm Straży ogniowej” „ Fabryka Słomianych Kapeluszy w Warszawie”, „Kraków w Kinematografie”, reportaż z pogrzebu Stanisława Wyspiańskiego.

Powstają też kilkuminutowe fabuły. 1908 – Mordechaj Towbin – „Pruska Kultura”: problematyka narodowo-patriotyczna. Pokazany we Włoszech, a w 1914 roku w Warszawie. Kopia znaleziona w Paryżu w 2000 r.
Prószyński – Powrót Birbanta, Przygoda Dorożkarza.

5) Sfinks i jego produkcje do 1918 roku (Aleksander Hertz, adaptacje literackie, Pola Negri i wytwórnia)

1909 – A. Hertz razem z przyjaciółmi zakładają Towarzystwo Udziałowe Sfinks (jako prezes spółki), niedługo potem (luty) otworzył w Warszawie kinematograf Sfinks – jeden z najbardziej luksusowych i eleganckich w tamtym okresie. Rozszerzył działalność: wynajem filmów, laboratorium do napisów. 1911 – Sfinks staje się największą Polską wytwórnią filmową, którą kierował do śmierci.

Pierwsze filmy Sfinks: Aktualności („Wzlot Aeroplanu w Warszawie”). Dwa lata po założeniu, rozpoczęto tworzenie fabuły – adaptacje literackie. Pierwsza z nich: „Meir Ezofowicz”, Elizy Orzeszkowej (premiera: 22 września 1911 r). Zapoczątkowało to nowy trend na ekranizacje powieści.

Pola Negri – gwiazda polskiego kina ówczesnego okresu. Prawdziwe nazwisko: Apolonia Chałupiec. Czołowy symbol polskiej famme fatale ówczesnego kina.

6) Polskie Kino Nieme 1919-1929 – Kino Upolitycznione (klimat kina po I wojnie, inspiracje twórców, dlaczego taki temat filmów. Dwa filmy wymienić.)

Po zdobyciu Niepodległości władza uznała filmy za narzędzie propagandy. Wymuszono na kinematografii działalność polityczną. 1919 – powstaje Centralny Urząd Filmowy: zajmował się aktualnościami z frontu i cenzurą filmów w kinach i zlecaniem tworzenia filmy propagandowych.

Filmy: tworzone w klimacie „Romantyzmu Militarnego”. Miały prostą fabułę, przykrywającą potężną propagandę – Bohatera Polaka, Rosjanina-wroga i powinności wobec narodu.

„Dla Ciebie Polsko” i „Cud nad Wisłą”