Orgon, Damis, Tartuffe

Date: 2015-10-07; view: 454.

Scena 6

Pomimo, że Tartuffe przyznał się do wszystkiego, co zarzucał mu Damis, to Orgon nazwał „zdrajcą” swojego syna i przegnał go z domu.

Orgon zapytał Świętoszka, czy słowa Damis są prawdziwe. Tartuffe odpowiedział, że niestety tak. Z fałszywą pokorą przyznał się do winy:

„Tak mój bracie, jam winny, zbrodniarz godzien kary,

Jam grzesznik zatwardziały, pełen brudu, złości

Łotr występny, co żadnej niewart jest litości”.

Przesadna karność Świętoszka robi wrażenie na Orgonie, który zarzucił Damisowi:

„A, zdrajco, ty się ważysz fałszem oczywistym

Podsuwać brudne myśli jego chęciom czystym?”.

Młodzieniec nie mógł zrozumieć, że jego ojciec zamiast Tartuffe'a to właśnie jego nazywa „zdrajcą”. O dziwo Świętoszek wstawił się za Damisem i powiedział, że jest winien wszystkich zarzutów. Przyznał, że:

„Choć cały świat w świętości szatę mnie ubiera,

Jam nic nie wart, mój bracie, ach prawda to szczera!”.

Tartuffe zwrócił się do Damisa i nazwał siebie podłym zdrajcą, złodziejem i łotrem. Szczerze wyznawał, że zasługuje na największe potępienie. Orgon nie mógł słuchać tych słów i miał za złe synowi, że doprowadził jego przyjaciela do takiego stanu. Pan domu podniósł kajającego się na kolanach Tartuffe'a, a jednocześnie ganił swojego syna. Orgon padł wreszcie na kolana przed Świętoszkiem i klęczeli razem. Damis nie mógł zrozumieć zachowania ojca, który wydawał się bezgranicznie zaślepiony pobożnością swojego przyjaciela. Orgon rozzłościł się i powiedział, że nikomu nie uda się podstępem przepędzić Tartuffe'a z jego domu, a żeby go zatrzymać w nim na stałe postanowił jeszcze dziś wydać go za Mariannę. Damis nie wierzył własnym uszom. Pan domu okazał się być tyranem:

„Ja wam wnet pokażę,

Żem tu panem i słuchać macie, gdy ja każę.

Dalej, szelmo, odwołaj, padnij na kolana

I za wszystkie oszczerstwa przeproś mi tu pana”.

Gdy Damis odmówił, ojciec wpadł w furię i przepędził go z domu oświadczając, że przy okazji go wydziedziczył i przeklął.